Νούα: Η Θεά που Διαμόρφωσε την Ανθρωπότητα και Επιδιόρθωσε τον Ουρανό

Υπάρχουν θεές που κυβερνούν. Θεές που καταστρέφουν. Θεές που γοητεύουν τη μοίρα με βλέμματα φωτιάς και καταιγίδας. Η Νούα δεν είναι καμία από αυτές — και ίσως γι’ αυτό είναι η πιο δυνατή από όλες.

Η ιστορία της δεν ξεκινά με ένα θρόνο ούτε με μια μάχη. Ξεκινά με πηλό στα χέρια και σιωπή γύρω της. Ξεκινά με τη χειρονομία που είναι πιο απλή και πιο επαναστατική που το σύμπαν έχει ποτέ δει: κάποιος που, αντιμέτωπος με έναν άδειο κόσμο, αποφάσισε να τον γεμίσει — όχι με δύναμη, αλλά με ζωή.

Στη μυθολογία της Κίνας, η Νούα κατέχει ένα μέρος που λίγες θεές, σε οποιαδήποτε παράδοση, κατάφεραν να κατέχουν. Είναι, ταυτόχρονα, δημιουργός και επιδιορθώτρια, μητέρα και μηχανικός του κόσμου, εκείνη που διαμόρφωσε την ανθρωπότητα με τα δικά της χέρια και, όταν ο ουρανός σπάσει, τον έραψε ξανά με πέτρες πέντε χρωμάτων. Ο μύθος της δεν είναι απλώς μια ιστορία προέλευσης — είναι ένα μάθημα για το τι σημαίνει να στηρίζεις αυτό που αγαπάς, ακόμα και όταν ο κόσμος επιμένει να καταρρέει.

Αυτή είναι η ιστορία της. Και, με κάποιο τρόπο, είναι και η δική μας.

Το Πρωταρχικό Κενό

Πριν υπάρξουν πόλεις, ονόματα ή γραπτές ιστορίες, υπήρχε μόνο ο κόσμος σε ακατέργαστη κατάσταση — απέραντος, σιωπηλός και ατελής. Η Γη ήδη αναπνέει, αλλά δεν είχε κανέναν να την ακούει. Τα ποτάμια έτρεχαν χωρίς μάρτυρες. Τα βουνά υψώνονταν χωρίς να του δώσει κανείς όνομα. Ο ουρανός υπήρχε, αλλά κανείς δεν τον κοίταζε με έκπληξη.

Ήταν σε αυτή τη σιωπή που εμφανίστηκε η Νούα.

Λένε ότι περπατούσε μόνη στη νέα Γη, παρατηρώντας τα πάντα με μάτια που δεν ανήκαν στον κόσμο των ανθρώπων — γιατί οι άνθρωποι δεν υπήρχαν ακόμα. Και ήταν ακριβώς αυτή η απουσία που την κίνησε. Όχι μια θεϊκή εντολή, όχι ένα υπολογισμένο κοσμικό σχέδιο, αλλά κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο αρχαίο: η μοναξιά. Ο κόσμος ήταν όμορφος, αλλά ήταν άδειος από κάτι ουσιαστικό. Έλειπε κάποιος που να γελάει, κάποιος που να κλαίει, κάποιος που να λέει ιστορίες γύρω από τη φωτιά.

Τότε η Νούα γονάτισε στις όχθες του ποταμού. Άγγιξε τον υγρό πηλό με τα δικά της χέρια και, με την υπομονή εκείνου που δεν βιάζεται γιατί η αιωνιότητα του ανήκει, άρχισε να διαμορφώνει μορφές παρόμοιες με τον εαυτό της. Μικρά σχήματα από γη. Εύθραυστα. Ατελή. Και όταν τους φύσησε το πνεύμα της ζωής — εκείνο το πνεύμα που καμία επιστήμη δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει — κάτι συνέβη που άλλαξε για πάντα την ιστορία του κόσμου. Ο πηλός κινήθηκε. Άνοιξε τα μάτια. Αναπνέησε.

Έτσι γεννήθηκαν οι άνθρωποι. Όχι από ένα διάταγμα, αλλά από μια χειρονομία τρυφερότητας. Όχι από ματαιοδοξία, αλλά για συντροφιά. Και η Νούα, χωρίς να γνωρίζει ακόμα όλα όσα θα ακολουθούσαν — το χάος, τις καταστροφές, τον σπασμένο ουρανό — παρέμεινε εκεί. Γιατί όποιος δημιουργεί από αγάπη δεν απομακρύνεται από αυτό που δημιούργησε.

Το Πρωταρχικό Ζεύγος: Νούα και Φούξι

Η Νούα και ο Φούξι δεν είναι απλώς σύζυγος. Είναι, πάνω απ’ όλα, η εικόνα της πρωταρχικής ισορροπίας — το ζωντανό καθρέφτη αυτού που η κινεζική παράδοση ονομάζει Yin και Yang.

Η Νούα φέρει μέσα της την αρχή της δημιουργίας: τη ζωή που γεννιέται, που αναγεννιέται, που επιμένει να υπάρχει ακόμα και όταν τα πάντα γύρω της καταρρέουν. Ο Φούξι φέρνει τη τάξη, τη γνώση, τη δομή που επιτρέπει στη ζωή όχι μόνο να προκύψει, αλλά να παραμείνει. Χωρίς αυτήν, ο κόσμος θα ήταν μια ιδέα χωρίς σώμα. Χωρίς αυτόν, θα ήταν ένα σώμα χωρίς κατεύθυνση. Μαζί, είναι η απόδειξη ότι η δημιουργία και το νόημα δεν υπήρξαν ποτέ χωριστά.

Η αρχαία τέχνη κατέγραψε αυτή την αλήθεια με τρόπο που δεν χρειάζεται λόγια. Η Νούα και ο Φούξι εμφανίζονται με ανθρώπινα σώματα και ουρές φιδιού περιπλεγμένες, σχηματίζοντας έναν αιώνιο κόμπο — έναν δεσμό που δεν μπορεί να λυθεί χωρίς να καταστραφούν και οι δύο. Το φίδι, αρχαίο σύμβολο ανανέωσης, σοφίας και κυκλικής συνέχειας, ενισχύει το μήνυμα: όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει δομή. Όπου υπάρχει γνώση, υπάρχει προέλευση. Η εικόνα δεν μιλά για κυριαρχία ούτε για ιεραρχία. Μιλά για κάτι πιο σπάνιο και πιο δύσκολο — αλληλεξάρτηση.

Υπάρχει, ωστόσο, μια εκδοχή του μύθου που σκοτεινιάζει το σκηνικό πριν το φωτίσει. Λέγεται ότι η Νούα και ο Φούξι ήταν οι μόνοι επιζώντες ενός μεγάλου κατακλυσμού — μια καταστροφή που σάρωσε τον αρχαίο κόσμο και άφησε τη Γη γυμνή, άδεια, σε σιωπή ξανά. Αντιμέτωποι με αυτή την απέραντη ερήμωση, πριν ενωθούν, οι δύο ζητούν άδεια από τους ουρανούς. Όχι από υποταγή, αλλά από συνείδηση του βάρους εκείνης της στιγμής: αυτό που ήταν έτοιμοι να κάνουν δεν ήταν απλώς ένας γάμος. Ήταν ένα κοσμικό σύμφωνο ανακατασκευής. Η απόφαση να ξεκινήσουν ξανά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Από αυτούς και μετά, η ζωή δεν απλώς επιστρέφει — βρίσκει κατεύθυνση. Ο κόσμος υπάρχει ξανά γιατί υπάρχει δημιουργία και νόημα, χάος και μορφή, πηλός και σύμβολο, σώμα και σοφία. Αυτός ο μύθος μας υπενθυμίζει, με μια σκληρή λεπτότητα, ότι κανένας κόσμος δεν στηρίζεται μόνο με δύναμη ή μόνο με τάξη. Είναι στη συνάντηση — στην περιπλοκή — που η ζωή ανθίζει ξανά.

Το Ζήτημα του Παιδιού: Σάρκα και Αίμα

Σε ορισμένες εκδοχές του μύθου, η δημιουργία της ανθρωπότητας δεν γεννιέται από μια λεπτή χειρονομία, αλλά από κάτι βαθιά οργανικό — σχεδόν ενοχλητικό.

Λέγεται ότι η Νούα γέννησε μια περίεργη σφαίρα σάρκας. Όχι ένα παιδί με την έννοια που γνωρίζουμε, αλλά μια ζωντανή μάζα, άμορφη, χωρίς πρόσωπο και χωρίς όνομα — ένα σώμα που παλμός χωρίς να γνωρίζει ακόμα τι ήταν. Αντιμέτωπος με αυτό το αδύνατο πλάσμα, ο Φούξι δρα: κόβει τη σάρκα σε κομμάτια και τα σκορπίζει στον κόσμο. Και από αυτά τα θραύσματα — από αυτές τις λέπες που αποσπάστηκαν από κάτι ολόκληρο — προκύπτουν οι ανθρώπινες ύπαρξες.

Ο μύθος δεν προσπαθεί να είναι όμορφος. Προσπαθεί να είναι αληθινός.

Η ζωή, εδώ, γεννιέται από το σώμα, από την ακατέργαστη ύλη, από το αίμα και τη διαίρεση. Η ανθρωπότητα δεν προκύπτει έτοιμη ούτε τέλεια — προκύπτει κατακερματισμένη, σκορπισμένη, πολλαπλή. Είμαστε, από την αρχή, μέρη κάτι μεγαλύτερου. Και η ξενιτεία που προκαλεί αυτή η εικόνα είναι ακριβώς όπου βρίσκεται η δύναμή της. Γιατί δημιουργία είναι σπάσιμο. Είναι να επιτρέψεις σε κάτι να σταματήσει να είναι ένα για να γίνει πολλά. Κάθε μητέρα το ξέρει στο σώμα της — ότι το να γεννήσεις είναι, με κάποιο τρόπο, να σπάσεις τον εαυτό σου.

Αλλά υπάρχει ένα άλλο στρώμα σε αυτή την ιστορία, εξίσου βαθύ.

Η Νούα ονομάζεται Πρωταρχική Μητέρα γιατί, στην ουσία, ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι το παιδί της. Όταν διαμορφώνει σχήματα πηλού και τους φυσά το πνεύμα της ζωής, δεν δημιουργεί απλώς μορφές — γεννά ένα ολόκληρο είδος. Ο πηλός γίνεται σάρκα. Το πνεύμα γίνεται πνεύμα. Και σε αυτή την ανάγνωση, λίγο σημαίνει αν γεννηθήκαμε από πηλό ή σάρκα, αν διαμορφώθηκαν ή αποσπάστηκαν. Αυτό που σημαίνει είναι ο δεσμός.

Είμαστε παιδιά όχι μόνο γιατί δημιουργηθήκαμε, αλλά γιατί φέρουμε μέσα μας κάτι από την ίδια τη θεά: την ύλη της Γης, την ευθραυστότητα του σώματος και το πνεύμα που μας κρατά ζωντανούς. Η Νούα δεν δημιουργεί και απομακρύνεται. Δημιουργεί και παραμένει συνδεδεμένη. Και ίσως γι’ αυτό, ακόμα και όταν ο κόσμος κατέρρευσε, δεν εγκαταλείφθηκε. Μια μητέρα δεν εγκαταλείπει αυτό που γεννήθηκε από αυτήν.

Ο Πηλός και το Σχοινί: Η Δημιουργία του Λαού

Υπάρχει μια εκδοχή του μύθου — ίσως η πιο γνωστή και η πιο αποκαλυπτική — που λέει πώς η Νούα διαμόρφωνε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη μία προς μία, με κίτρινο πηλό που αφαιρέθηκε από τις όχθες του Κίτρινου Ποταμού. Με τα δικά της χέρια, σαν μια τεχνίτρια που αγαπά αυτό που κάνει, έδινε μορφή στα σώματα με άπειρη υπομονή. Κάθε σχήμα έλαβε προσοχή, πρόθεση και χρόνο. Κάθε πρόσωπο ήταν μοναδικό. Κάθε πνεύμα ζωής, σκόπιμο.

Αλλά ο κόσμος ήταν απέραντος. Πολύ μεγάλος για ένα ζευγάρι χέρια, όσο θεϊκά κι αν ήταν.

Η Νούα συνειδητοποίησε ότι, αν συνέχιζε έτσι, θα χρειαζόταν αιώνες για να κατοικήσει τη Γη. Και τότε, με πρακτική σοφία — όχι με βιασύνη, που είναι πολύ διαφορετικά πράγματα — βρήκε έναν άλλο τρόπο. Βύθισε ένα σχοινί στο παχύ λάσπη και το τράβηξε στον αέρα. Οι σταγόνες πηλού που αποσπάστηκαν έπεσαν στη Γη και, όταν άγγιξαν το έδαφος, μετατράπηκαν αμέσως σε ανθρώπους. Ορισμένες εκδοχές του μύθου ονομάζουν αυτό το όργανο μαστίγιο, άλλες το ονομάζουν κλήμα — αλλά η χειρονομία είναι πάντα η ίδια: μια ευρεία, γενναιόδωρη κίνηση που σκορπίζει ζωή στις τέσσερις κατευθύνσεις.

Λέει ο μύθος ότι οι άνθρωποι που διαμορφώθηκαν στο χέρι έγιναν οι σοφοί, οι ηγέτες, εκείνοι που συνδέονται με τη γνώση και την τάξη. Ενώ εκείνοι που γεννήθηκαν από τις σταγόνες λάσπης έγιναν το μεγάλο σώμα της ανθρωπότητας — πολυάριθμοι, διαφορετικοί, σκορπισμένοι σε όλες τις γωνιές του κόσμου.

Αυτή η αφήγηση συνήθως διαβάζεται ως μια μυθική εξήγηση για τις κοινωνικές διαφορές. Και ίσως είναι, εν μέρει. Αλλά υπάρχει κάτι πιο βαθύ που παλμός κάτω από αυτή την επιφάνεια. Γιατί, ανεξάρτητα από την τεχνική, όλοι γεννιούνται από τον ίδιο πηλό, από την ίδια γη, από την ίδια δημιουργική χειρονομία. Ακόμα και εκείνοι που δημιουργήθηκαν σε κλίμακα, ακόμα και εκείνοι που έπεσαν από τον αέρα σαν σταγόνες βροχής, φέρουν μέσα τους κάτι που καμία κοινωνική διαφορά δεν μπορεί να σβήσει: η θερμότητα των χεριών της θεάς είναι ακόμα σε αυτούς.

Ο μύθος, στο βάθος του, δεν μιλά μόνο για ανισότητα. Μιλά για κοινή προέλευση. Για μια ανθρωπότητα που γεννιέται διαφορετική, κατακερματισμένη, ατελής — αλλά ενωμένη από την ίδια πρωταρχική ύλη. Είμαστε φτιαγμένοι από πηλό, από αναπνοή και από επανάληψη. Κάποιοι διαμορφώθηκαν αργά, άλλοι εκτοξεύθηκαν στον κόσμο ταυτόχρονα. Ακόμα, όλοι παιδιά της Νούας.

Όταν ο Ουρανός Σπάσε: Η Μεγάλη Επιδιορθώτρια

Η πιο δραματική στιγμή του μύθου της Νούας δεν είναι η δημιουργία της ανθρωπότητας. Είναι η επιδιόρθωση του κόσμου.

Λέγεται ότι, σε μια εποχή σύγκρουσης μεταξύ ισχυρών δυνάμεων — θεών, τιτάνων, οντοτήτων που διαφιλονικούσαν για την κυριαρχία της ύπαρξης — οι στήλες που στήριζαν τον ουρανό καταστράφηκαν. Η ουράνια θόλος σπάσε σαν πορσελάνη κάτω από ένα χτύπημα. Η ισορροπία χάθηκε. Η φωτιά προχώρησε στα δάση χωρίς να την σταματήσει κανείς. Τα νερά ξεχείλισαν, καταπίνοντας ολόκληρες πεδιάδες. Η Γη, που η Νούα είχε κατοικήσει με τόση φροντίδα, βυθίστηκε ξανά στο χάος.

Ο κόσμος ήταν πεθαίνοντας. Και αντιμέτωπη με την καταστροφή, η Νούα δεν έφυγε.

Δεν απάντησε με πόλεμο. Δεν ζήτησε εκδίκηση. Δεν σήκωσε στρατούς ούτε προκάλεσε τους υπεύθυνους για την καταστροφή. Σε σιωπή — με εκείνη τη βαριά σιωπή εκείνου που έχει ήδη πάρει την απόφασή του — ανέλαβε την ευθύνη να επιδιορθώσει αυτό που είχε σπάσει. Έλιωσε πέτρες πέντε χρωμάτων και, με αυτές, επιδιόρθωσε το μπλε του ουρανού, ράβοντας τις ρωγμές της ίδιας της πραγματικότητας σαν κάποιος που ράβει ένα σχισμένο ύφασμα με νήματα φωτός. Για να στηρίξει ξανά τον κόσμο, χρησιμοποίησε τα πόδια ενός γιγάντιου χελώνα ως νέες στήλες, τα καρφώνοντας στις τέσσερις γωνίες της Γης και σταθεροποιώντας το έδαφος κάτω από έναν αποκατεστημένο ουρανό.

Αυτή η χειρονομία — αυτή η τεράστια και σιωπηλή χειρονομία — αποκαλύπτει την αληθινή φύση της θεότητάς της.

Η Νούα δεν είναι η θεά που νικά τους εχθρούς. Είναι η θεά που παραμένει όταν τα πάντα καταρρέουν. Η δύναμή της δεν βρίσκεται στην καταστροφή, αλλά στην άπειρη υπομονή εκείνου που ανακατασκευάζει. Δουλεύει με αυτό που απομένει: θραύσματα, ερείπια, τραυματισμένη ύλη. Όπου άλλοι βλέπουν μόνο τέλος, η Νούα βλέπει συνέχεια. Όπου υπήρχε θυμός, απαντά με επιδιόρθωση.

Αυτός ο μύθος μιλά για ένα θηλυκό που στηρίζει τον κόσμο όχι με δύναμη, αλλά με σταθερότητα. Ένα θηλυκό που καταλαβαίνει ότι δημιουργία είναι επίσης φροντίδα για αυτό που σπάσε — επανειλημμένα, αν χρειαστεί, χωρίς χειροκροτήματα, χωρίς μάρτυρες. Όποιος ράβει τον ουρανό δεν χρειάζεται κανείς να τον δει να το κάνει. Το κάνει γιατί είναι αυτό που πρέπει να γίνει.

Η Νούα Σήμερα: Ζωντανή Μνήμη, Λατρεία και Παρουσία

Υπάρχουν θεές που ανήκουν στο παρελθόν. Η Νούα δεν είναι μία από αυτές.

Ο μύθος της διέσχισε αιώνες, δυναστείες και πολιτιστικές επαναστάσεις — και έφτασε εδώ με το σώμα ολόκληρο. Στην Κίνα, η Νούα δεν είναι απλώς μια φιγούρα από αρχαία βιβλία. Θυμάται, τιμάται και λατρεύεται. Υπάρχουν ναοί αφιερωμένοι σε αυτήν, με τον πιο γνωστό να είναι το Παλάτι της Νούας, στην επαρχία Χεμπέι, όπου οι προσκυνητές ανεβαίνουν ακόμα το βουνό για να είναι μπροστά στη δημιουργό της ανθρωπότητας και την επιδιορθώτρια του κόσμου. Εκεί, ανάμεσα στο θυμίαμα και τη σιωπή, η θεά-φίδι συνεχίζει να δέχεται όποιος την αναζητά — όπως πάντα έκανε.

Αυτοί οι χώροι δεν προέκυψαν μόνο από θρησκευτική αφοσίωση. Προέκυψαν γιατί υπάρχει κάτι στη Νούα που καμία πολιτισμός δεν μπορεί να εγκαταλείψει εντελώς: η μνήμη ότι ο κόσμος έχει σπάσει πριν — και επιδιορθώθηκε. Σε εποχές πολέμου, φυσικών καταστροφών, κατακλυσμών που φαίνονταν οριστικοί, ο μύθος της Νούας ξανάρχονταν ως ένα υπόγειο ρεύμα, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους ότι η καταστροφή δεν είναι ποτέ η τελευταία λέξη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της κινεζικής ιστορίας, η εικόνα της συσχετίστηκε με την προστασία της οικογένειας, τη γονιμότητα, τη σταθερότητα και τη συνέχεια μετά το χάος. Αλλά ακόμα και έξω από τους ναούς και τις επίσημες προσευχές, η Νούα επιμένει με πιο λεπτούς τρόπους — στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στα σύμβολα που εμφανίζονται όπου δεν τα περιμένει κανείς. Η εικόνα της θεάς με ουρά φιδιού, των χρωματιστών πετρών που ράβουν τον ουράνιο θόλο, της μητέρας που δεν εγκαταλείπει τα παιδιά της: όλα αυτά συνεχίζουν να ηχούν, ακόμα και όταν το όνομα ξεχνιέται.

Στον σύγχρονο κόσμο, η Νούα μιλά ιδιαίτερα σε όποιον γνωρίζει την εμπειρία της επιδιόρθωσης. Σε όποιον έχει ήδη ανακατασκευάσει κάτι μετά από μια απώλεια. Σε όποιον έχει ήδη στηρίξει το βάρος ενός κόσμου που κατέρρεε χωρίς να το δει κανείς. Σε όποιον φροντίζει χωρίς εγγυήσεις, χωρίς υποσχέσεις ότι η προσπάθεια θα αξίζει. Ο μύθος της δεν υπόσχεται έναν τέλειο κόσμο. Υπόσχεται κάτι πιο ειλικρινές — έναν κόσμο που κατοικείται ξανά.

Ίσως γι’ αυτό η Νούα εξακολουθεί να έχει σημασία. Όχι ως μια θεά μακρινή χαμένη σε ένα παρελθόν χαλκού, αλλά ως ένας ζωντανός αρχέτυπος: αυτός της σιωπηλής δύναμης που παραμένει όταν το χάος περνά.

Κληρονομιά: Γιατί Είμαστε Ακόμα τα Παιδιά της Νούας

Να ονομάζεσαι παιδί της Νούας δεν σημαίνει απλώς ότι δημιουργήθηκες από αυτήν σε μια απόμακρη εποχή που δεν μπορούμε πλέον να φτάσουμε. Σημαίνει ότι φέρεις, μέχρι σήμερα, το σημάδι ενός κόσμου που γεννήθηκε εύθραυστος — και που έπρεπε να επιδιορθωθεί για να συνεχίσει να υπάρχει.

Είμαστε φτιαγμένοι από πηλό, από σάρκα και από θραύσματα. Γεννιόμαστε από προσεκτικές χειρονομίες και επίσης από τυχαίες εκτοξεύσεις. Κληρονομούμε τόσο την προσοχή των χεριών όσο και τις σταγόνες σκορπισμένες στον αέρα. Αυτή η ποικιλομορφία, μακριά από το να μας χωρίζει, αποκαλύπτει την κοινή μας προέλευση.

Η Νούα δεν δημιούργησε έναν τέλειο κόσμο. Δημιούργησε έναν δυνατό κόσμο.

Όταν ο ουρανός σπάσε, δεν διέγραψε το χάος από τη μνήμη. Το έραψε. Οι ρωγμές παρέμειναν — όχι ως ελαττώματα, αλλά ως υπενθύμιση ότι η τάξη είναι πάντα κατασκευασμένη, ποτέ εγγυημένη. Αυτό ίσως είναι το πιο βαθύ μάθημα του μύθου της: ζωή είναι να στηρίζεις τον κόσμο κάθε μέρα, ακόμα και γνωρίζοντας ότι μπορεί να σπάσει ξανά.

Γι’ αυτό η Νούα δεν είναι απλώς μια θεά της αρχής. Είναι μια θεά του κατά τη διάρκεια. Της διαδικασίας. Της συνέχειας. Της σιωπηλής ευθύνης εκείνου που παραμένει όταν η δημιουργία δεν αρκεί.

Σε κάθε χειρονομία φροντίδας, σε κάθε ανακατασκευή μετά από απώλεια, σε κάθε προσπάθεια να κάνεις τη ζωή ξανά κατοικήσιμη, ο μύθος επαναλαμβάνεται. Όχι γιατί πιστεύουμε κυριολεκτικά σε αυτόν, αλλά γιατί τον αναγνωρίζουμε — στο σώμα, στη μνήμη και στην εμπειρία.

Ίσως ονομαζόμαστε παιδιά της Νούας γιατί ακόμα μαθαίνουμε αυτό που μας δίδαξε: ότι ο κόσμος δεν στηρίζεται από δύναμη, αλλά από σταθερότητα· όχι από τελειότητα, αλλά από την προθυμία να επιδιορθώσουμε.

Και όσο υπάρχει κάποιος διατεθειμένος να συγκεντρώσει τα κομμάτια,

η Νούα θα είναι ακόμα εδώ.