Η Πικραλίδα — Το Λουλούδι που Ονειρευόταν τον Ήλιο
Η Πικραλίδα — Το Λουλούδι που Ονειρευόταν τον Ήλιο
Στην αρχή, υπήρχε μόνο μια απλή και τεράστια επιθυμία: να είναι σαν τον ήλιο.
Η Πικραλίδα γεννήθηκε σε μια μέρα άνοιξης, μικρό και πράσινο ανάμεσα στο γρασίδι, και το πρώτο πράγμα που είδε όταν άνοιξε τα μάτια του ήταν εκείνο το τεράστιο και χρυσό φως στον ουρανό. Δεν κατάλαβε τι ήταν. Μόνο ήξερε, από κάπου βαθιά μέσα του, ότι ήθελε να είναι πιο κοντά.
Έτσι έκανε ό,τι μπορούσε. Άνοιξε τα πέταλά του ένα ένα και τα βάψε με το πιο ζεστό κίτρινο που μπορούσε — εκείνο το κίτρινο που καίει λίγο τα μάτια, που μιμείται το χρώμα ενός απογεύματος που δεν θέλει να τελειώσει. Και για μια στιγμή, κοίταξε τον εαυτό του και νόμισε ότι τα κατάφερε.
Κι εγώ είμαι φως, σκέφτηκε.
Ο Ηλιοτρόπιο
Αλλά σύντομα παρατήρησε τον ηλιοτρόπιο.
Ψηλός, μεγαλοπρεπής, με το μεγάλο και σοβαρό κεφάλι, ο ηλιοτρόπιος έκανε κάτι που Η Πικραλίδα δεν είχε ποτέ δει — ακολουθούσε τον ήλιο. Από την αυγή μέχρι το δύσιμο, το πρόσωπό του κινούνταν αργά στον ουρανό, ακολουθώντας κάθε βήμα εκείνου του μακρινού φωτός με σιωπηλή και ακριβή αφοσίωση.
Η Πικραλίδα έμεινε ακίνητο, κοιτάζοντας.
Προσπάθησε να κάνει το ίδιο. Τέντωσε το στέλεχος, γύρισε το λουλούδι προς τα ανατολικά το πρωί, προσπάθησε να ακολουθήσει την κίνηση. Αλλά ήταν πολύ μικρό, και ο ήλιος πολύ γρήγορος, και όσο κι αν προσπαθούσε δεν ήταν ποτέ με την ίδια χάρη, ποτέ με την ίδια αφοσίωση. Υπήρχε κάτι στον ηλιοτρόπιο που δεν υπήρχε σε αυτό — ένας συγκεκριμένος τρόπος να αγαπάς που απλώς δεν είχε.
Για κάποιο διάστημα, νόμισε ότι ήταν σπασμένο.
Ο ανάδυτος μετασχηματισμός
Ήρθε το καλοκαίρι, και μαζί του ένας μετασχηματισμός που Η Πικραλίδα δεν ζήτησε και δεν περίμενε.
Τα χρυσά πέταλά του άρχισαν να αλλάζουν. Δεν έπεσαν — έγιναν κάτι άλλο. Το καθένα από αυτά μετατράπηκε σε ένα λεπτό και섬ακό νήμα, με ένα μικρό σπόρο στο ένα άκρο και λευκή πούπουλα στο άλλο, ελαφρό σαν ένα αναπνεύσμα. Και όπου πριν υπήρχε ένα κίτρινο λουλούδι, τώρα υπήρχε μια τέλεια σφαίρα διάχυτου φωτός — στρογγυλή σαν τον ήλιο, αλλά φτιαγμένη από χίλια κομμάτια έτοιμα να φύγουν.
Ο άνεμος ήρθε και ρώτησε, χωρίς λόγια: είσαι έτοιμο;
Η Πικραλίδα κοίταξε τον εαυτό του. Εκείνη τη νέα και περίεργη μορφή. Όλους εκείνους τους σπόρους που περίμεναν.
Και κατάλαβε.
Ο ηλιοτρόπιος αγαπά τον ήλιο από κοντά. Περνά όλη τη ζωή του μπροστά του, ακολουθώντας κάθε χιλιοστό του δρόμου του στον ουρανό, πιστός και σταθερός σαν μια υπόσχεση.
Η Πικραλίδα έμαθε να τον αγαπά διαφορετικά.
Δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ήλιο — αλλά μπορούσε να τον μιμηθεί. Μπορούσε να γίνει μια σφαίρα φωτός και να αφήσει τον άνεμο να τον παρασύρει, σκορπίζοντας κομμάτια του εαυτού του σε όλες τις κατευθύνσεις που ο ήλιος θέρμαινε. Κάθε σπόρος που έφευγε κουβαλούσε μαζί του λίγο από εκείνη την παλιά αγάπη, εκείνη την επιθυμία να είναι φως — και πήγαινε να προσγειωθεί σε μέρη που δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει με το στέλεχος καρφωμένο στο έδαφος.
Δεν ήταν αυτό που είχε σχεδιάσει. Ήταν καλύτερο.
Το Μάθημα του Πικραλίδα
Υπάρχει ένα μάθημα εδώ που το λουλούδι δεν χρειάστηκε λόγια για να μάθει.
Δεν είναι όλες οι αγάπες σαν αυτή του ηλιοτροπίου. Δεν είναι όλες οι αφοσιώσεις φτιαγμένες από το να ακολουθείς από κοντά, από το να ακολουθείς κάθε βήμα, από το να είσαι πάντα μπροστά. Μερικές αγάπες είναι φτιαγμένες από το να σκορπίζεις — από το να αφήνεις, από το να εμπιστεύεσαι τον άνεμο, από το να σπάσεις σε χίλιες κατευθύνσεις και να πιστεύεις ότι κάθε κομμάτι θα βρει όπου χρειάζεται να φτάσει.
Και υπάρχει κάτι ακόμα: η προσπάθεια να είσαι ηλιοτρόπιος δεν ήταν σπατάλη. Ήταν αυτό που δίδαξε στn Πικραλίδα τι ήταν. Μερικές φορές χρειάζεται να δοκιμάσεις το λάθος δρόμο με όλη την ειλικρίνεια του κόσμου για να ανακαλύψεις ότι ο δικός σου δρόμος ήταν περιμένοντας, ήσυχος, μέσα στον μετασχηματισμό που δεν επέλεξες αλλά χρειάστηκε να διασχίσεις.
Σήμερα, όταν κάποιος βρει ένα Πικραλίδα που έχει ήδη μετασχηματιστεί — εκείνη τη λευκή και εύθραυστη σφαίρα που κάθε φύσημα διαλύει — και κλείσει τα μάτια, κάνει μια ευχή, και φυσά…
Συμμετέχει σε κάτι πολύ παλιό.
Βοηθά το λουλούδι να αγαπά τον ήλιο με τον μόνο τρόπο που ξέρει: σκορπίζοντας φως στον κόσμο.
